Απίστευτο: Γεννήθηκε μωρό 6 κιλών! Αν δείτε τι είπε η μητέρα μετά τη γέννα θα μείνετε άφωνοι!

Νοέμβριος 10, 2019


Σχεδόν έξι κιλά ζυγίζει το ευτραφές μωρό της φωτογραφίας, το οποίο, σύμφωνα με τους γιατρούς, χαίρει άκρας υγείας. Συγκινητικό: Κωφό μωράκι άκουσε για πρώτη τη μαμά του να λεέι ”Σαγαπώ” και ξέσπασε …


Loading...


Σχεδόν έξι κιλά ζυγίζει το ευτραφές μωρό της φωτογραφίας, το οποίο, σύμφωνα με τους γιατρούς, χαίρει άκρας υγείας. Συγκινητικό: Κωφό μωράκι άκουσε για πρώτη τη μαμά του να λεέι ”Σαγαπώ” και ξέσπασε σε κλάματα!

Το νεογέννητο κοριτσάκι είδε το φως της ημέρας μόλις 38 εβδομάδων και δύο ημερών.

Οι Αυστραλοί γονείς του βρέφους έμειναν με το στόμα ανοιχτό όταν ο γιατρός τους είπε ότι το βρέφος ζυγίζει 5,88 κιλά Στην Αυστραλία το μέσο μωρό που γεννιέται ζυγίζει 3,3 κιλά.

Η Έμα και ο Ντάνιελ Μίλαρ δεν μπορούσαν να κρύψουν τη χαρά τους όταν οι γιατροί τους ενημέρωσαν ότι το τρίτο τους μωρό είναι καλά στην υγεία του, όπως γράφει η βρετανική εφημερίδα «Daily Mail».

Οι γονείς της μικρή Ρεμί είχαν ενημερωθεί από τον γυναικολόγο της μητέρας ότι το μωρό θα είναι υπέρβαρο, δεν περίμεναν όμως να φθάσει το βάρος του σχεδόν τα έξι κιλά.

μωρό 6 κιλών

Για την 27χρονη μητέρα, η μικρή μοιάζει με «μίνι παλαιστή σούμο».

«Όταν η Ρεμί ήταν μόλις 35 εβδομάδων, ο υπέρηχος υπολόγισε ότι το βάρος της ήταν τότε 4 κιλά….Δεν περιμέναμε όμως να αυξηθεί τόσο μέχρι την γέννησή της», δηλώνει η Αυστραλή μητέρα.

Για την οικογένεια Μίλαρ, η Ρεμί δεν είναι το πρώτο τους μεγάλο μωρό.

Η δίχρονη κόρη τους, Γουίλοου, γεννήθηκε 5,5 κιλά και ο τετράχρονος γιος τους Άσσο, 3,8 κιλά.

«Η σύζυγός μου ήξερε ότι θα γεννούσε ένα μεγαλύτερο από το μέσο όρο μωρό λόγω του διαβήτη κυήσεως της συζύγου μου αλλά όχι και έτσι», όπως αναφέρει ο πατέρας της μικρής Ρεμί, Ντανιέλ Μίλαρ.

«Της στέρησε την όραση και μετά την ζωή: Με άφησε μόνο μου με ένα μωρό 13 μηνών!»

Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία ενός πατέρα, με ένα μωρό 13 μηνών. Πρόκειται για μια ιστορία από αυτές που λαμβάνουν χώρα και διαδραματίζονται στη ζωή. Από αυτές που κάποιος από τους δύο γονείς αναλαμβάνει το διπλό ρόλο του πατέρα και της μητέρας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτός ήταν ο Μάνος. Ο λόγος δεν ήταν άλλος από το θάνατο της συζύγου του. Αιτία ήταν ο καρκίνος.

Αληθινές ιστορίες: Η ιστορία του Μάνου για τον ίδιο και το 13 μηνών μωρό του, όπως την έγραψε:
«Με λένε Μάνο και έχασα τη γυναίκα μου πριν 5 χρόνια από καρκίνο.

Αναγκάστηκα να σταθώ όρθιος με το ζόρι σχεδόν με τη βία, για να μην καταλήξει να μεγαλώνει την κόρη μου η 80χρονη γιαγιά της-η μητέρα μου-και αργότερα στα ιδρύματα. Για να μην χάσω το παιδί μου όπως έχασα τον παιδικό μου έρωτα.

Τη γυναίκα μου τη γνώρισα στο Λύκειο και όλοι έλεγαν πως μόλις έφευγα φαντάρος η σχέση μας θα τελείωνε.

Τελικά διαψεύσαμε και τους άλλους και τον εαυτό μας. Εκείνη πήγε Πανεπιστήμιο, εγώ πήγα φαντάρος, πήρε το πτυχίο της, γύρισα και έπιασα δουλειά και ήμασταν ακόμα μαζί. Παντρευτήκαμε από έρωτα και γίναμε γονείς από επιλογή. Η κόρη μου ήταν το καλύτερο δώρο που μου είχε κάνει ποτέ. Δυστυχώς δεν προλάβαμε να το χαρούμε».

Τις ημέρες κλόουν για το μωρό και τα βράδια με σβησμένα φώτα
«Γύρισα σπίτι. Τί θες να σου πω; Ότι η μικρούλα μου κατάλαβε τί είχε γίνει; Με πήρε αγκαλιά και δεν με άφηνε όλη νύχτα να κουνήσω βήμα από δίπλα της. Ότι την ώρα της ταφής, χαιρετούσαμε τη μαμά της μαζί, κάνοντας ”γεια” με το χεράκι της;

Τις μέρες έκανα τον κλόουν και τα βράδια έκλεινα τα φώτα, άναβα το καντήλι της κι έκλαιγα. Πολλά βράδια παρακάλεσα το Θεό να έρθει να με πάρει μα το πρωί που το κοριτσάκι μου ξυπνούσε και ζητούσε γάλα, το μετάνιωνα.

Υπήρχαν στιγμές που την είχα μεγαλύτερη ανάγκη από ποτέ. Όταν η μικρή μου έκανε σπασμούς από τον πυρετό, όταν τη βαφτίσαμε, όταν πήγε πρώτη μέρα σε παιδικό σταθμό, όταν με έπαιρναν οι δασκάλες της να πάω να τη πάρω επειδή έβγαλε μέσα στη μέση της χρονιάς άγχος αποχωρισμού, όταν με έδιωξαν και έπιασα ότι να’ ναι δουλειά γιατί φοβήθηκα μη μείνει νηστική η μικρή μου. Μην τυχόν δεν έχω να της προσφέρω τα απαραίτητα. Πέρασαν έτσι 6 χρόνια».

 Με άφησε μόνο μου με ένα μωρό 13 μηνών!»

Πως κατάφερε το μωρό να μεγαλώσει και ο ρόλος του Θεού
«Σήμερα είναι ολόιδια η μαμά της και στέκομαι περήφανος στο πλάι της, περήφανος που παρά την τραγωδία που ζήσαμε για καιρό, έμεινε κάτι πολύ σπουδαίο από τον έρωτά μας, αυτόν που κανείς δεν πίστευε πως θα κρατήσει.

Η κόρη μου ξέρει πως η μαμά της πέθανε από καρκίνο. Της έχω πει όλη την αλήθεια. Περάσαμε πολύ δύσκολα στην αρχή αλλά και πιο μετά.

Όταν μένεις μόνος σου με ένα παιδί, κάθε μέρα σου φαίνεται σαν να είναι κολλημένη στην αρχή, σαν να μην υπάρχει ποτέ το παρακάτω. Σαν να σταματάει ο χρόνος. Περάσαμε Πρωτοχρονιές με κλάματα, Χριστούγεννα με θλίψη, καλοκαίρια κλεισμένοι στο διαμέρισμά μας, γιατί δεν είχα χρήματα να πάμε ούτε μέχρι το εξοχικό μας που ήταν κλειστό για χρόνια, σχεδόν από το θάνατο της γυναίκας μου. Δεν είναι εύκολο αλλά ξεπερνιέται. Κάποια στιγμή ξεπερνιέται. Θέλει να αφήσεις τον χρόνο και το παιδί να κάνουν τη δουλειά τους.

Σπουδαία δουλειά η κόρη μου, έγινε η κινητήριος δύναμή μου και ο λόγος που δεν ακολούθησα τη γυναίκα μου.

Μην το βάζετε κάτω, για όλους έχει και για όλους υπάρχει. Αρκεί να ξυπνάτε το πρωί και να λέτε ”Δόξα Το Θεό που υπάρχει κάποιος στη γη να αγαπάει το παιδί μου”.

Μάνος».

Το διαβάσαμε εδώ

Διαβάστε περισσότερα...

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.